快樂製造機 เครื่องสร้างความเปรมปรีดิ์
吳金津 (中國時報浮世繪 2007/09/22)
อู๋จินจน

前幾天到內湖聽一場演講,讓我印象最深刻的是主講者 朱平 先生,分享如何讓自己做個「快樂製造機」,他談到他每天早晨都會去逛傳統市場,每天都會製造一些快樂給賣菜的老闆們。
หลายวันก่อนได้มีโอกาสไปร่วมฟังบรรยายที่เน่ยหู สิ่งที่สร้างความประทับใจที่สุดให้กับข้าพเจ้า คือผู้บรรยาย –จูผิง- เขาได้ร่วมแบ่งปันประสบการณ์ของตัวเอง ว่าเขาทำอย่างไร ให้ตัวเองเป็น “เครื่องสร้างความเปรมปรีดิ์” เขาเล่าว่า ทุกๆ เช้าเขาจะไปเดินในตลาด ทุกๆ วันก็จะนำความสุขไปฝากแม่ค้าพ่อค้าทั้งหลาย

比如他買了23元的菜,拿30元給老闆,說 :「老闆,23元算25元,找我5元就好。」這些老闆們反應大致上有四種反應 ---
ยกตัวอย่างเช่น หากเขาซื้อกับข้าวไป 23 เหรียญ เขาจะยื่นให้เจ้าของร้าน 30 เหรียญ แล้วบอกว่า “เถ้าแก่ คิดเงินฉัน 25 เหรียญนะ ทอนให้ฉัน 5 เหรียญก็พอ” ปฏิกิริยาของเจ้าของร้านเหล่านั้น แยกได้เป็นสี่จำพวกด้วยกัน ดังนี้ ---
第一種:起初非常驚訝,之後非常開心地找了 5 元,說謝謝。
ปฏิกิริยาที่ 1 : เริ่มแรกนั้นก็อึ้งไปพอควร สุดท้ายก็ดีใจมาก ทอนคืนให้ 5 เหรียญ แล้วกล่าวขอบคุณ
第二種:老闆堅持找 7 元,不佔客戶便宜,但老闆很開心。
ปฏิกิริยาที่ 2 : เจ้าของร้านยืนยันว่าจะทอน 7 เหรียญ ไม่ยอมยักยอกจากลูกค้า แต่ว่าก็รู้สึกดีใจมาก
第三種:是多送點蔥蒜,也很開心。
ปฏิกิริยาที่ 3 : แถมต้นหอมหรือกระเทียมให้มากหน่อย แล้วก็รู้สึกดีใจมากเช่นกัน
第四種:是最高竿的反應 ,「不然我幫你湊 30 元好了,一共是 32 元,算你 30 元就好。」
ปฏิกิริยาที่ 4 : “งั้นฉันหยิบผักให้ครบ 30 เหรียญละกัน ทั้งหมด 32 เหรียญ ฉันคิดเงินคุณแค่ 30 เหรียญ”

哇,真是高手,原本是要讓老闆佔便宜 的,反過來卻讓客戶多買又有佔便宜的感受,更是個「快樂製造機」。
โอว ... ช่างเป็นคนที่ยอดเยี่ยม แต่เดิมทียังคิดว่าจะให้กำไรกับเจ้าของร้าน แต่รายนี้กลับกันกลายเป็นให้ลูกค้าซื้อมากหน่อย แล้วตัวเองก็ได้ความรู้สึกว่ากำไรเช่นกัน แถมยังกลายเป็น “เครื่องสร้างความเปรมปรีดิ์”

前日傍晚,我逛傳統黃昏市場 時,決定玩一下 朱 先生的遊戲,暫時改了殺價習慣,想 創造點快樂給老闆們。我到一家以前常殺價、討斤兩的攤販前,買了157元的青菜,結帳時,剛好聽到菜販老闆對旁人說了一個 笑話,非常好笑,我非常愉快地說:「老闆,你好幽默,你的笑話很好笑,157元算160元,這裡是160元,不用找了。」老闆笑了,說:「這怎麼可以,不然妳還需要甚麼,我送妳。」老闆便送我一大塊嫩薑。後來到了另一家買甜不辣29元,拿30元給老闆,我說:「阿伯,29元算30元,不用找了。」老闆有點訝異,一時之間反應 不過來,還是找了1元給我,我笑笑地把1元還給他,說不用找,他趕緊又多放了一塊甜不辣給我,從他驚訝轉而高興的表情,我知道我做到了。
เมื่อคืนวานซืน เมื่อข้าพเจ้าเดินอยู่ในตลาด ก็เลยคิดจะลองวิธีของคุณจูผิง ปัดความเคยชินในการต่อรองราคาไปไว้ก่อน อยากจะลองนำความสุขไปให้กับพ่อค้าแม่ค้าบ้าง ข้าพเจ้าเดินไปที่ร้านที่ข้าพเจ้ามักจะต่อราคาเป็นประจำ เลือกซื้อกับข้าวไป 157 เหรียญ เมื่อจะไปชำระเงิน ก็พอดีได้ยินเจ้าของร้านคุยเรื่องตลกกับคนข้างๆ ฟังดูตลกมาก ข้าพเจ้าจึงพูดกับเจ้าของร้านด้วยความสดชื่น “เถ้าแก่ คุณนี่มีอารมณ์ขันจังนะ เรื่องตลกของคุณตลกมาเลยหล่ะ ข้าวของตรงนี้ตกเป็นเงิน 157 เหรียญ คุณคิดฉัน 160 เหรียญละกัน นี่ 160 เหรียญ ไม่ต้องทอนนะ” เจ้าของร้านยิ้มออกมา พร้อมพูดว่า “ได้ยังไง หรือไม่ก็ เธอยังมีอะไรที่ต้องการอีกไหม ฉันแถมให้” เจ้าของร้านจึงแถมขิงชิ้นใหญ่มาให้อีกชิ้นหนึ่ง หลังจากนั้น ข้าพเจ้าก็เดินไปอีกร้านเพื่อซื้อขนม(甜不辣) เป็นจำนวนเงิน 29 เหรียญ ก็ยื่นให้เจ้าของร้านไป 30 เหรียญ แล้วว่า “ลุงจ๊ะ ตรงนี้ 29 เหรียญ คิดเงินฉัน 30 เหรียญก็แล้วกัน ไม่ต้องทอน” เจ้าของร้านตะลึงไปเล็กน้อย ให้ปฏิกิริยาตอบรับไม่ถูก แต่ก็ยังทอนให้ฉัน 1 เหรียญ ฉันยิ้มพลางยื่น 1 เหรียญนั้นคืนให้เขา บอกว่าไม่ต้องทอน เขาจึงรีบหยิบขนมยัดใส่ถุงให้ฉันอีกหนึ่งชิ้น จากปฏิกิริยาที่เขาตะลึงไป แล้วเปลี่ยนเป็นดีใจ ข้าพเจ้าก็รู้ว่า ข้าพเจ้าทำได้สำเร็จ

回家的路上,我嘴角掛著微笑,哼著歌。睡前在日記裡寫下:「算一算,我多花了4元,賺到了甚麼?
ระหว่างทางกลับบ้าน ข้าพเจ้ามีแต่รอยยิ้มเต็มหน้า คลอเพลงไปพลาง ก่อนนอนก็เขียนในไดอารี่ว่า “นับๆ ดู ฉันจ่ายเงินเพิ่มไป 4 เหรียญ ฉันได้อะไรมาบ้าง ?”
1.賺到了好心情;ได้ความรู้สึกดีๆ
2.賺到了老闆的笑容;ได้ร้อยยิ้มจากเจ้าของร้าน
3.賺到了老闆的謝意;ได้คำขอบคุณจากเจ้าของร้าน
4.賺到了老闆的友誼;ได้ความเป็นกันเองจากเจ้าของร้าน
5.賺到了一塊嫩薑和一塊甜不辣;ได้ขิงและขนมเพิ่มมาอย่างละชิ้น
6.賺到了愉快的晚餐。ได้มื้อเย็นอันแสนสุขใจมาหนึ่งมื้อ」

當我們決心要當個「快樂製造機」時,就會感染對方,形成一個良性的影響,讓更多周遭的人像我們一樣,成為「快樂製造機」。
เมื่อพวกเราตั้งใจจะทำตัวเป็น “เครื่องสร้างความเปรมปรีดิ์” ก็จะส่งผลให้กับอีกฝ่ายเช่นกัน สร้างผลกระทบอันดี ทำให้คนรอบข้างเรา เป็นเหมือนเรา เป็น “เครื่องสร้างความเปรมปรีดิ์”

เหนื่อยมั้ยคะ


ท้อแล้วยัง

สู้ สู้ ต่อหนา

วันพฤหัส สัปดาห์หน้านี้
หยางจิงหลี่จะไปเมตตาทำพิธีปั้นเต้าที่บ้านของทิต ที่จะนะให้พ่อเค้าได้รับธรรมะแล้วค่ะพี่จุ๊ก อยากให้พี่จุ๊กมาด้วยจัง
ได้ข่าวว่าเค้าจะไปบุกเบิกที่บ้านพี่จุ๊กด้วยหรอคะ กงสี่ๆๆๆ
พี่จุ๊กรู้จักอาจารย์วชรวรรษ หรืออาจารย์เอ็กซ์มั้ยคะเค้าสอนMIT.วันก่อนเพ้งพาอาจารย์คนนี้มาฉิวเต้าที่หมีเล่อเตี้ยน
แล้วก็พาไปอี้เทียนปันที่มาเลย์ด้วย

วันนี้ถึงแม้ศิษย์จะแพ้แต่อยากขอก้าวเดินต่อไป โดยที่ยังจดจำถึงสิ่งดี ๆ และสิ่งที่แย่ ๆของศิษย์เป็นบทเรียนตาม ไปด้วย เพื่อวันข้างหน้าที่จะมาถึง Leave out All the Rest ..............ความในใจจากศิษย์ผู้พ่ายแพ้คนนึง

พระโอวาทองค์ประธานคุมสอบสามภูมิ

มาถึงฝอถัง ทุกคนได้ชันเจี้ยกันแล้วหรือยัง มาถึงฝอถังทุกคนจะต้องรักษาพุทธระเบียบให้ดีใช่ใหม ทำไมจึงต้องรักษาพุทธระเบียบ หรือว่ากลัวศิษย์พี่จะตรวจสอบอยู่ๆ ลับ
พุทธระเบียบคือการกระทำในระเบียบพิธีของเธอ วันนี้พูดถึงพุทธระเบียบเป็นการพูดถึงวิธีการควบคุม บังคับจิตของเธอ
ศิษย์น้องทุกคน จิตของเธออยู่ที่ไหน เธอมีความมั่นใจทันทีไหม ยอมรับการสั่งสอนจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์ไหม ยังจดจำไว้ในใจได้หรือเปล่า หรือว่าปล่อยปละละเลยไปแล้ว ดีที่สุดยังคงต้องจดจำไว้ ดีที่สุดศิษย์น้องจะต้องเคารพบูชาจิตใจสิ่งศักดิ์สิทธิ์ อย่าคิดว่าสิ่งศักดิ์สิทธิ์มิได้ประทับญาณมาขอร้องเราแล้ว เราก็ปล่อยปละละเลยไป
ศิษย์น้องทุกคนจะต้องเข้าใจว่ากาลเวลาคับขัน ภัยพิบัติประชิดตัว แต่ละคนมีชีวิตอยู่ไปวันๆ เท่านั้น ไม่สามารถที่จะคุ้มครองรักษาตัวเองได้
ศิษย์น้องลองคิดดูหากคิดจะกลับคืนเบื้องบน เพื่อกราบพระบาทพระธรรมมารดา จะนำอะไรไปถวายพระแม่องค์ธรรม บุญกุศลของเธอเพียงพอหรือยัง เราทำทุกอย่างเพื่อส่วนรวม ลืมส่วนตัวหรือยัง หรือวันๆ ยังหลงอยู่ในโลกียสุข จะทำให้ถูกใจฟ้าเบื้องบนไหม จะถูกพระทัยพระแม่องค์ธรรมไหม อะไรคือตรงกับใจฟ้าเบื้องบน อะไรคือเห็นอกเห็นใจกัน

ธรรมกิจของส่วนรวมทั้งหมด คือธรรมกิจของฟ้าเบื้องบน คือกิจของพระพุทธ ภาระที่สิ่งศักดิ์สิทธิ์มอบหมายให้ คือกิจของฟ้าเบื้องบน ศิษย์น้องจะน้อมรับไปทำได้ไหม
วันนี้ทุกคนอยู่ที่นี่ ศิษย์น้องอาศัยจิตใจดีงามของเรา ทุกคนเป็นบุคลากรที่เป็นเสาหลักสำคัญ คำว่าบุคลากรเสาหลัก ก็คือคนที่สามารถยืนหยัดอยู่ได้ เจอพายุฝนกระหน่ำแรงก็ไม่กลัว
อยากถามศิษย์น้องทุกคน ในภาวะแวดล้อมของการบำเพ็ญขณะนี้ ได้รับความยากลำบากมากไหม รู้ซึ้งถึงจิตใจการบำเพ็ญของอาวุโสไหม ที่เรารู้ถึงความลำบากของผู้อาวุโส เพียงหนึ่งในสิบเท่านั้น
ท่านผู้อาวุโสที่นั่งอยู่ข้างหน้าเธอ เธอยังเสียสละได้ไม่ถึงหนึ่งในสิบของท่าน เธอยังได้รับความลำบากไม่ถึงหนึ่งในสิบของท่าน แล้วจะเอาอะไรมาพิสูจน์ความศรัทธาจริงใจจากการบำเพ็ญของเรา
ศิษย์น้องทุกคน ตอนเธอขอรับวิถีธรรม ได้ตั้งมหาปณิธาน 10 มีอยู่ข้อหนึ่ง คือ ทำตามควรแก่กำลัง อะไรคือทำตามควรแก่กำลัง

ศิษย์น้องทุกคนคำว่าเพียงพอแล้ว สร้างบุญกุศลเพียงพอแล้ว อุทิศพอแล้ว เสียสละพอแล้วใช่ไหม เพียงคำพูดว่าพอแล้ว คือแสดงว่าเราขี้เกียจ เริ่มต้นก็คือเกียจคร้านแล้ว
มองเห็นทุกคนนั่งอยู่เต็มห้องเรียน ทุกคนได้ทำพอแล้วหรือยัง ทุกคนเห็นเรื่องส่วนรวมสำคัญหรือเรื่องส่วนตัวสำคัญ
พุทธระเบียบ 15 ข้อ บอกเราว่า เราจะก้าวไปหรือว่าถดถอย
ศิษย์น้องทุกคนลองคิดดู ศิษย์พี่แบกรับภาระหน้าที่คือประธานคุมสอบสามภูมิ คอยตรวจสอบศิษย์น้องทุกคนว่า เคร่งครัดต่อพุทธระเบียบ ด้วยความระมัดระวังไหม
ทุกคนลองคิดดู ศิษย์พี่รับภาระสามภูมิ ออกมาพูดพุทธระเบียบกับศิษย์น้อง มิใช่ว่าจะพูดกับศิษย์น้องทุกคนที่นั่งอยู่ที่นี่ที่มองเห็นเท่านั้น ยังมีที่อยู่ยมโลก ที่อยู่เทวภูมิ ผู้อยู่บนสวรรค์ชั้นฟ้า ผีสาง เทวดา มารวมกันอยู่ในห้องนี้ทั้งหมด

นี่คือพระแม่องค์ธรรมมีพระราชเสาวนีย์ ให้ทั้งสามภูมิ จะต้องถือปฏิบัติตาม มิใช่เพียงขอให้ศิษย์น้องถือปฏิบัติตามเท่านั้น ทั้งสามภูมิใช้หลักเดียวกัน ฟ้าดินอาศัยการเก็บงานทั้งหมด
อะไรคือการเก็บงานที่สมบูรณ์ ศิษย์น้องทุกคนยังหลงใหล มัวเมาอยู่ในทุกทาง เขาว่าก็ว่าตามเขา สิ่งศักดิ์สิทธิ์ได้เตือนเธอไว้ก่อนแล้ว บรรพจารย์ปลอม กงฉังปลอม
ศิษย์น้องได้นึกพิจารณา ตรึกตรองดูด้วยไหม เธอมีประสบการณ์กับตัวเองมาหรือยัง พระโอวาทต่างๆ ได้เตือนไว้ล่วงหน้าก่อนแล้ว
อยากให้ศิษย์น้องทุกคนนำปัญญาออกมาใช้ อย่าฟังบนเวทีนี้พูดหนึ่งคำ พวกเธอก็รับเอาไปหนึ่งคำ มีการกล่าวไว้ว่า “บำเพ็ญธรรมบำเพ็ญจิต” จะต้องมีวิธีทำให้ตัวเองสำนึกรู้ได้ นิสัยต่างๆ ในตัวเราที่ไม่ดี ตัวเองต้องรู้สำนึกรู้สึกตัว
ใช้พุทธระเบียบ 15 ข้อนี้มาประกอบกัน สำรวจตัวเองผูกมัดกายกับใจไว้
ศิษย์น้องทุกคน ความวิเศษของบุญสัมพันธ์ร่วมกันในสามวันนี้ จบชั้นเรียนแล้ว ก็ต้องดูศิษย์น้องว่าเอาจิตใจชนิดไหนมาด้วย เวลาสามวันให้ตัวเองนำไปรับผิดชอบ
หวังว่าทุกคนจะนำไปค้นคว้า ศึกษาด้วยความจริงๆ จังๆ แต่ละฝอถังต่างมีบุญสัมพันธ์ที่ดีงามต่างกัน สิ่งศักดิ์สิทธิ์ดูเหตุปัจจัยแล้ว จึงใช้แต่ละวิธีมาส่งเสริม ขอให้ทุกคนเริ่มบำเพ็ญกายใจ ตั้งใจ

บำเพ็ญจากบุญสัมพันธ์อันยิ่งใหญ่ทั้งหมด มาประกอบกันนำสิ่งที่เธอยังขาดอยู่มาเพิ่มเติม
ให้งดเว้นคำพูดที่ไม่ดี หยุดคิดในสิ่งที่ไม่ดี ความดีและความชั่วทั้งหลาย เบื้องบนจะเป็นผู้วินิจฉัย ใช่หรือไม่
เธอเชื่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ไหม เธอเชื่อไหมว่าชีวิตขึ้นอยู่กับเบื้องบน เธอเชื่อความเป็นความตายของเธอ เป็นอำนาจของเบื้องบนไหม เชื่อหรือไม่เชื่อ เป็นความคิดชั่วขณะจิตที่เปลี่ยน เป็นความแตกต่างชั่ววูบ คนที่มีความเชื่อ จะจดจำไว้ด้วยความจริงใจ นำไปปฏิบัติด้วยดี
แต่ศิษย์พี่มองเห็น ศิษย์น้องทุกคนผ่านไปวันๆ ไม่รู้จักตักเตือนเร่งเร้าตัวเอง เธอคิดเพียงแต่ว่ามาฝอถัง ก็คือมาทำงานให้พระพุทธใช่ไหม ก่อนเข้าฝอถัง ต้องดูตัวเองก่อนว่าจิตใจเป็นอย่างไร ไม่เฉพาะญาติธรรมที่ชิงโข่วแล้ว กระทั่งคนข้างหน้าเราที่กำลังปฏิบัติงานอยู่ ตลอดเวลาจิตใจเราจะมีขึ้นมีลง
เธอฉุดช่วยคนรับวิธีธรรมได้มาก ปฏิบัติงานธรรมได้มาก นี่เป็นเพียงกุศลภายนอกมีแต่บุญกุศลภายนอก กุศลภายในของเธอยังไม่พอ ศิษย์พี่จึงมาเตือนสติพวกเธออีก ผลสุดท้ายจะว่างเปล่าไม่ได้อะไรเลย บุญกุศลที่มีรูปลักษณ์เป็นอนิจจัง

เธอสร้างพระอารามใหญ่ อยู่คงทนได้ร้อยปี แต่มีวันพังทลายได้
เธอปลูกบุญวาสนาไว้ สักวันก็สูญสิ้นได้
ขอเตือนสติศิษย์น้องๆ อีก เธอเสียเวลา เสียเงินทองมานั่งฟังในชั้นนี้ เสียเวลาเสียเงินทองมาร่วมปฏิบัติงานพระพุทธ นี่เป็นกุศลภายนอก
ทุกเวลาระมัดระวังเตือนจิตใจตัวเอง อย่าไปเที่ยวหาคำอ้างอีก เวลาคับขันแล้ว ลงแส้ม้าเพิ่มความเร็วยังติว่าช้าเกินไป ทำไมยังปล่อยให้ตัวเองมีเวลาทำตามสบายอีกเล่า
ที่ผู้อาวุโสได้วอนขอและส่งเสริม ศิษย์น้องทุกคนยังมีจิตต่อต้านอีกหรือ ถ้าใจยังต่อต้าน ไม่มีผลกับกุศลภายนอก
จิตวูบเดียวขึ้นสูงหรือลงต่ำ เท่ากับเริ่มก่อเกิดมารในตัวเองแล้ว
เธอรู้ไหมมารอยู่ที่ไหน มารเกิดจากอะไร ไม่คิดกำจัดความชั่วร้าย แก้ไม่ได้ ใจที่มีความคิดถือสาหาความและต่อต้านอยู่ ศิษย์น้องต้องระมัดระวัง เดี๋ยวจะก่อให้เกิดมารขึ้นเข้าใจไหม

มีความรู้สึกเกียจคร้าน มีความรู้สึกเพื่อตัวเองเกิดขึ้น ก็เท่ากับตัดบุญสัมพันธ์กับพระพุทธแล้ว ไปมีบุญสัมพันธ์กับมาร
กลับไปสำรวจตรวจสอบตัวเองบ้างไหม ในเวลา 24 ชั่วโมง ใช่หรือไม่ที่เราได้ต่อสู้กับพระพุทธ และต่อสู้กับมาร เธอถูกมารรบกวนมากกว่า หรือจิตเป็นพุทธมากกว่า ทำไมจิตพุทธของเธอรักษาไว้ตลอดไปไม่ได้
ศิษย์น้องทุกคนได้พินิจพิจารณาดูตัวเองบ้างไหม อยากสำเร็จ ต้องตั้งจิตตั้งใจมุ่งก้าวต่อไป หากว่าปัญญาเราเสื่อมโทรมลง ยังจะต้องยึดเกาะติดแน่นๆ ไว้ ย้อนกลับมาทบทวนตลอดเวลา
“จิตคิดขอขมาบาป เกิดจิตพุทธ
รู้บุญคุณ มารห่างไกลทันที”
พุทธหรือมารเราเองเป็นผู้พามา เป็นผู้นำมาใส่ตัวเรา
ศิษย์น้องทุกคนหากอยากบรรลุมรรคผล จะต้องวางเป้าหมายให้ดี ปฏิบัติตามพุทธระเบียบออกจากใจอย่ามองข้าม
ศิษย์น้องลองคิดดู จะต้องใช้เวลายาวนานเพียงใด จะต้องผ่านการฝึกฝนอีกนานแค่ไหน จึงจะมั่นคงไม่เปลี่ยนแปลง ใช้เวลา 10 ปี 20 ปี หรือตลอดชีวิตจะได้ไหม
ภายใน 2-3 ปีก็ทำได้ จะต้องดูศิษย์น้องว่าจะใช้ฝีมือมากน้อยแค่ไหน

ศิษย์พี่ขอถามศิษย์น้องว่า เธอได้ใช้ฝีมือทุ่มเทหรือเปล่า เธอได้สยบมารร้ายในตัวเธอเองหรือยัง เธอรู้ถึงความผิดของตัวเธอเองที่ผ่านมาไหม
ศิษย์พี่ได้ตรวจสอบการบำเพ็ญประจำวันของศิษย์น้อง เธอได้ก่อกรรมทางกาย ทางวาจา ทางใจ แต่ตัวเองไม่รู้
ศิษย์น้องไม่รู้จักถนอมรักของที่มีค่า ถนอมรักโอกาสอันดีงามของตัวเองไว้ ถึงกับไปวิพากษ์วิจารณ์อาวุโส ก่อเกิดบาปอันมหันต์
ศิษย์น้องรู้ไหมว่า ขอขมาบาปหนึ่งคำ จะไประงับบาปเวรต่าง ๆ ได้ ดังนั้นในใจต้องคิดขอขมาบาปอยู่เนืองๆ สำนึกคุณอยู่เนืองๆ เหล่ามารมิอาจถือโอกาสมากล้ำกราย
ปลายกัปนี้ การทดสอบก็คือทดสอบจิตตัวเอง สอบพุทธระเบียบว่าเราได้รักษาและปฏิบัติตามหรือไม่
หากถือปฏิบัติตาม (พุทธระเบียบ 15 ข้อ) ทุกๆ ข้อต้องนำไปศึกษาวิเคราะห์ให้ชัดเจน โดยเฉพาะบุคลากรที่ปฏิบัติงานอยู่ข้างหน้า เป็นจุดที่ทุกคนจับตามองอยู่ ถ้าจิตใจเปลี่ยนแปลง จะกระทบกระเทือนอาณาจักรธรรมทั้งหมด

ศิษย์พี่นำมากล่าวไม่เพียงที่เป็นเตี่ยนฉวนซือ เจี่ยงซือ บุคลากรที่มาช่วยงานธรรม อยากให้อาณาจักรธรรมสามัคคีกันดี จะต้องมีกฎระเบียบ
ถ้าสายธรรมยุ่งเหยิง ไม่ปฏิบัติตามสายธรรม ปฏิบัติต่อผู้อาวุโสไม่ชัดเจน นอกจากก่อผิดบาปแล้ว ยังทำให้ชีวิตของเวไนยสัตว์ผิดพลาดอีกด้วย จุดนี้จะต้องให้ความระมัดระวังด้วยดี แม้ออกไปทำงานจะต้องรักษาประสานกันไว้ตลอดเวลา แม้ว่าจิตใจเราเปลี่ยนแปลงไป ตัวเองจะต้องนำมาสำรวจตรวจสอบ
ในปลายกัปนี้ จิตใจคนแปรเปลี่ยน บอกได้ว่าจะขึ้นสูงหรือตกต่ำได้ ศิษย์พี่ได้แต่ตักเตือนศิษย์น้องทุกคน อย่าปล่อยปละละเลยตัวเอง กฎบัญญัติควรรักษา พุทธระเบียบจะต้องถือปฏิบัติ เพียงมองข้ามจะตกสู่เหวลึกอันตรายยิ่ง เข้าใจไหม
ศิษย์พี่ได้กำชับมาถึงตรงนี้ ขอให้ทุกคนพยายามยึดเวลาสามวันนี้ เสมือนว่าเป็นครั้งสุดท้ายในชีวิตของเธอ ไม่มีโอกาสอันดีงามเช่นนี้อีกแล้ว ทำให้จิตใจสบายมีความมุ่งมั่น ไม่อายต่อฟ้าดิน
ขอให้ทุกคน ทุกขณะจิตเริ่มปฏิบัติดี ไม่ผิดต่อเบื้องบน ตัวเธอเองจะรู้ว่า บุญกุศลของตัวเองพอเพียงหรือไม่ แล้วตัวเองก้าวหน้าหรือไม่ก้าวหน้า เข้าใจไหม

Take care of yourself.

อือ..เห็นด้วยกะน้องโบว์นะเนี่ย

แต่งานใหญ่ขนาดนี้ ลำพังต้วนอี คนนี้ไม่ไหวแน่ ๆคร้าบ

พี่จุ๊กบอกให้พี่เมฆไปบุกเบิกหน่วยงานของเราที่เชียงใหม่เลยต่ะ........อิอิ

ว้าว..พี่หนึ่งส่งพระโอวาทมาให้พี่จุ๊กแน่ะคับ

แฮ ๆ...เมฆ แอบ copy เก็บไว้ส่วนตัวละน้า

เหอ เหอ...อ่านแล้วชื่นใจ..เมื่อไหร่จะทำได้เน้อ

พี่จุ๊กครับ..เมฆอยู่นี่ หน่วยงานผู่เต๋อ สายฟาอีเหอซ่าน

เหมือนกะเรานี่แหละคับ..แต่ก้อมีบางอย่างแตกต่างกันในทางปฏิบัติ ถ้ามีโอกาสเมฆอยากกลับไปหาหมีเล่อตันเว่ยของเรา เหมือนเคยอ่าคับ..เราเกิดจากโน่น..ที่นี่เมฆตัวคนเดียว
อ่อ..ยังมีพระอาจารย์อยู่ข้าง ๆ แฮ ๆ..แต่ว่าก้ออยากไปหน่วยเราเน้อ...มันลงตัวละอ่ะ..คิดถึงหมีเล่อ จังคับ

พระโอวาทสิ่งศักดิ์สิทธิ์
พระโอวาทจี้กงสงฆ์อนุเคราะห์ชาวโลก
ประทานไว้เนื่องในโอกาสประชุมธรรมปัญญาชน 2 วัน ณ ไท่ถง จ.นครราชสีมา
วันอาทิตย์ที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ.2551
สาธุชนกราบขอประทานพระโอวาทชี้แนะ
จี้กงน้อมบัญชาสู่ธรรมสถานจิตเบิกบานพานพบเหล่ามวลศิษย์
สงฆ์วิปลาสภายใจแจ้งนอกปกปิดทุกทางทิศฉุดช่วยไม่อำพราง
อนุเคราะห์ด้วยใจอันตรงเที่ยงไม่ลำเอียงชอบชังดั่งผู้หลง
ชาวโลกล้วนได้รู้หนทางตรงจงมั่นคงต่อจากนี้มุ่งนิรันดร์
เราคือ
จี้กงสงฆ์อนุเคราะห์ชาวโลกรับบัญชาจาก
พระอนุตตรธรรมมารดาลงสู่พุทธสถาน แฝงกายเคียมคัล
องค์ชคัตตรยาพดงถามศิษย์รักทุกคนสุขสบายดีไหม
ขอทุกคนจิตสงบตั้งใจฟัง
ฮา ฮา

ศิษย์รักเอ๋ย...
ด้วยปัญญาอันเฉิดฉาย...จุดมุ่งหมายจึงได้ชัดเจนแท้
บำเพ็ญปฏิบัติจึงไร้หวาดกลัวแต่กล้าหาญผึ่งผายได้แท้จริง

ด้วยปัญญาอันเฉิดฉาย...จุดมุ่งหมายจึงได้เพื่อหลุดพ้น
บำเพ็ญปฏิบัติ จึงสุดจิตทุ่มแท่สุดใจ

ด้วยปัญญาอันเฉิดฉาย...จุดมุ่งหมายจึงได้มั่นปณิธาน
บำเพ็ญปฏิบัติ จึงมิอาจผิดหลักทิศทางใจ

ศิษย์จงผลักดันตนให้ก้าวหน้า...
ผลักดันตนให้...ศึกษาจนรู้แจ้ง
ผลักดันตนให้...ทำงานแห่งฟ้าจนถึงที่สุด
ผลักดันตนให้...เป็นผู้ให้ด้วยรักอย่างแท้จริง
ศิษย์รักเอ๋ย...
นาทีแห่งชีวิต อย่าปล่อยจิตให้แปดเปื้อน ท่ามกลางโลกที่พัฒนาทางวัตถุอย่างสูงสุด แต่จิตมนุษย์กลับตกต่ำลงมากแล้ว เจ้าจงพินิจจิตเดิมแท้บริสุทธิ์ ด้วยแปดเปื้อนจึงมัวหมอง มาวันนี้ชำระล้างใจตน อนุสัยใจมนุษย์ให้หมดไป จะดีไหม

ฝึกฝนตนค่อยเป็นไป อาศัยหนึ่งจิตใจมั่นคงศรัทธาก้าวดำเนิน เจ้าศึกษาธรรมยกระดับจิต กายใจให้สอดคล้อง ผู้มีปัญญาจึงต้องคู่คุณธรรม พัฒนาชีวิต จึงต้องพัฒนาคุณธรรม ยกระดับชีวิต จึงขาดไม่ได้ คือคุณธรรม คุณธรรมเปรียบเสมือนกระดูกสันหลังแห่งชีวิตคน จะขาดได้อย่างไร

ในวันนี้ ศิษย์จงตั้งใจ ยกระดับจิตแห่งตนให้พ้นวังวนแห่งเกิดตาย สู่ทางฟ้าสว่างไสว ก้าวออกมาฉุดช่วยเวไนยให้รู้ทาง ดั่งที่ตนเองรู้ ดีหรือไม่

ศิษย์รักเอ๋ย...ศิษย์รัก...
บุคลากรทั้งหลายตั้งใจฟัง ในวันนี้ อาจารย์ภูมิใจในตัวพวกเจ้ามากยิ่งนัก ผ่านวันเวลาทุกข์สุขคละเคล้า เจ้าไม่ตีจาก ยังยอมลำบาก ยังยอมทุกข์ทนเพื่อเวไนย เช่นนี้จะไม่ให้อาจารย์ภูมิใจได้ไฉน

ใจอาจารย์คอยลุ้นให้เจ้าได้ชนะ ได้ข้ามพ้นสิ่งที่ผูกมัด ถึงอย่างไร แม้ในใจศิษย์วันนี้...
จะมากด้วย...ความเคยชิน
จะมากด้วย...ความน้อยเนื้อต่ำใจ
จะมากด้วย...ไฟอารมณ์
จะมากด้วย...จิตสับสนขึ้นลงมิหยุดนิ่ง
ถึงอย่างไร ใจอาจารย์ก็หวังสักวัน ศิษย์คงข้ามพ้นสิ่งเหล่านี้ไปได้อย่างงดงาม

ศิษย์รักเอ๋ย...ศิษย์รัก...
ยามใดทุกข์ ยามใดท้อ อย่าร้องไห้...
อย่าร้องไห้ ผิดพลาดไป แก้ไขใหม่ได้
อย่าร้องให้ ทุกข์มากมายอาจารย์ร่วมแบกรับกับเจ้าไม่เคยห่าง
อย่าร้องไห้ ทางสว่างเวไนยรอพวกเจ้าไปฉุดนำ
อย่าร้องไห้ ท้อเพียงใจ อย่าได้ให้ท้อถอย
อย่าร้องไห้ จงปาดน้ำตาลุกขึ้นมาหยัดยืน ด้วยแรงใจปณิธานอันคงมั่น
ด้วยจิตใจที่จะข้ามพ้น ที่จะสร้างสรรค์เพื่อมวลชน

จงแปรใจที่ทุกข์...ให้เป็นพลังแกร่ง
จงแปรน้ำตาที่มี...ให้เป็นน้ำใจรักไม่ขาดสาย
จงแปรความพ่ายแพ้ในใจ...ให้เป็นพลังแห่งการก้าวเดินไปสู่ความสำเร็จ

ศิษย์รักเอ๋ย...ศิษย์รัก...
ทุกเวลา หน้าที่ตนต้องดำเนินอย่าได้บกพร่อง ภาระใหญ่มีให้สำหรับผู้ที่ยอมแบกรับเท่านั้น ใจศิษย์จงกว้างใหญ่ดั่งมหาสมุทร อ่อนโยนดุจสายน้ำ ทุกเวลาน้อมใจแบกรับ ใจเจ้าจึงจะสุขแท้จริง